Anna van Praag

Ik danste door het huis op een cd die ik al meerdere keren uit de prullenbak heb gevist omdat ze hem hier allemaal stom vinden. En ik dacht: laat ze nog niet thuiskomen, nog lang niet… (lees verder)

‘Ik heb een vraag. Ik wil dolgraag schrijfster worden!
Maar ik durf mijn verhalen aan niemand te laten lezen.
Ik ben bang dat ze slecht zijn. Hebt u daar tips voor????’ (lees verder)

Ik reed, heel snel en heel vluchtig, met de tram langs het huisje. Het lag pal in het licht aan de overkant van het IJ en even stond alles stil (lees verder)

Dat je vol bewondering opkijkt naar je eigen dochter, je zelf naast haar een soort kind voelt. Nooit gedacht dat ik dit nog eens zou opschrijven. (lees verder)

In het zachtgolvende water dobberen geen visjes meer maar kwalachtige wezens in grote badpakken. Het water is pislauw, de lucht nog steeds tropisch. Je zou bijna vergeten dat het KNMI storm met alarmfase geel heeft voorspeld. (lees verder)

‘Papa,’ zegt Dunya, ‘wil je me beloven dat je me vóór ik achttien ben een keer meeneemt naar de Seychellen, wij samen?’
‘Hé,’ zeg ik.
‘Jij mag ook mee hoor mama.’
(lees verder)

Slippers. Eenzame aangespoelde of juist verlaten slippers. Is er iemand die ze mist? (lees verder)

Gisteren waren we bij een oeroude boom die heilig was. Hij was versierd met rood en goud en je kon er iets wensen. Iedereen deed dat, natuurlijk en wie mijn wens raadt, krijgt een bonuspunt. (lees verder)

Sprinkhanen, kakkerlakken, torren, mieren en muggen allebei drie keer zo groot als normaal, tussen je kleren een soort ontplofte oorwurmen – maar ook reuzen-libellen, prachtige vlinders… O ja, we zijn in de tropen (lees verder).

Geen sneeuw en geen Jezus. Palmen in alle soorten en maten maar geen kerstbomen. Het heilige komt van de hindoe-altaartjes. Schaaltjes overal met geurige bloemetjes en wierook. Onze goden krijgen steeds kleine verse kopjes koffie met ronde koekjes en ook snoepjes, een stuk lekkerder dan hosties.(lees verder)