Anna van Praag

‘Wat was dat een lelijke kunst.’ Ik was er al bang voor maar Marije ging vol goeie moed galeries uitchecken in Granada (lees verder).

Iktsuarpok! (lees verder)

‘Dat je er wel om kunt huilen. Om die jonge sla.’ Stuntelend sta ik in de Spaanse groentewinkel het gedicht van Rutger Kopland uit te leggen. Ik hoor mezelf maar door ratelen en ben erg blij dat mijn dochters er niet bij zijn, wat zouden ze zich diep voor mij schamen. (lees verder)

Club de Malas Madres (club van slechte moeders), zo heet een nieuwe beweging in Spanje. En o wat herken ik mezelf erin. Hup, uit de comfortzone met die kids! (lees verder)

Het is het eerste wat ik ‘s ochtends aandoe en het laatste wat ‘s avonds uitgaat. (lees verder)

Mijn twee grootvaders grommen in mijn nek, mijn vader kijkt streng, mijn man – op vredesmissie in Azië- is ongetwijfeld diep teleurgesteld.
Maar kan ik er wat aan doen dat Andalusië te suf is voor Europa? (lees verder)

One of my most favourite things: met mijn dochters The sound of music kijken (lees verder).

‘Ik wil het filmen,’ zegt mijn oudste dochter gedreven. ‘Denk je dat dit over een paar jaar nog precies hetzelfde is? Dat dit altijd zo blijft?’ (lees verder)

‘Love, lollipops and roses’ roept de Engelse gitaarleraar van Chaia ons na als we daar wegrijden over de dirt track.(lees verder)

Honderd vrouwen dansen op het gras. Van ouwe dikke tot jonge strakke. Ze zingen teksten als: ‘Mami siente mi boom/ Que esta prrum / Te voy a dar / Pum kapum kapum.’ – nee, dat ga ik niet vertalen (lees verder).