Anna van Praag

‘Ga je die mannen verleiden?’ vraagt Dunya. Ik heb net gevraagd welke kleur bloem ik vandaag in mijn haar zal doen. ‘En deze ketting staat het leukst bij dit bloesje, toch?’
Dunya doet ondertussen de pop die ook onderdeel is van het charme-offensief mascara op en ik ben me scherp bewust van het totaal verkeerde voorbeeld dat ik geef (lees verder)

‘Somewhere, on a distant mountain…’ Zo zou de film van mijn leven beginnen – volgens mijn dochters dan.
(lees verder)

Het is het weekend van Ilco en Nelson. (lees verder).

Schrijfmeschrijfmeschrijfme, roept mijn boek – gelijk de appeltjes van vrouw Holle die uit de boom geplukt willen worden en wel nú. En ik schrijf een ontmaagdingsscène parallel aan een allerzoetst sinterklaasgedicht – twee documenten naast elkaar open (lees verder).

Voor goede tussenderegelsdoorlezers is het vast niet zo’n verrassing dat ik mezelf af en toe weer wegdroom uit Montefrio
(lees verder)

‘Heb je het al gehoord?’ Het lijkt hier Under Milkwood wel. Roddelende vrouwtjes op straat, de meest fantastische verhalen vliegen je om de oren. (lees verder)

‘Je moet hier een blog over schrijven, ‘ zegt mijn lieve Chaia, ‘en dan heet het ‘De muziek helpt ons er doorheen’. (lees verder)

Ik neem jullie even mee naar de ijle lucht boven Zuid Spanje. Naar bevroren bergen met daarop één golvende zee van olijfbomen. We zoomen in op één van die bergen: een heel groot boerenhuis met overal verdwaaltrapjes en kamertjes met balken aan het plafond en muren van een halve meter dik.
En in één van die kamers, daar gebeurt het (lees verder).

Het wachten op de olijfoogst veroorzaakt een surrealistische stilte-voor-de-storm over de campo. Maar mijn verschrikkelijke woorden laten heel even de hemel openscheuren (lees verder)

Ze is tien jaar en ze gelooft nog. En volgens mij over tien jaar nog steeds (lees verder).